Plakbevestiging draagt minder dan de verpakking doet vermoeden, en alleen onder de voorwaarden die de fabrikant erbij noemt: een gladde, vetvrije ondergrond, stevig aandrukken en een wachttijd voordat er iets aan komt. Voor lichte lijsten werkt dat jaren; voor een spiegel of een volle plank is het geen alternatief voor een plug.
Plakhaken dragen minder dan u denkt
Op de verpakking staat een gewicht per haak, en dat geldt onder de omstandigheden die de fabrikant erbij noemt: een gladde, koude, volledig vetvrije ondergrond. Tesa geeft voor zijn grote Powerstrips tot 2 kg op, uitdrukkelijk op een gladde ondergrond, en heeft voor behang en structuurpleister een apart product dat 0,5 kg per stuk draagt en 1 kg met twee.
Dat verschil is veelzeggend. Zodra de wand niet glad is, valt het draagvermogen van dezelfde lijmtechniek terug tot een kwart. Reken daarom in de praktijk op ongeveer de helft van wat er op de verpakking staat, en verdeel het gewicht liever over twee haken dan dat u er één zwaarder belast.
Maak de wand eerst schoon met spiritus, niet met een allesreiniger, want die laat een laagje achter waar de lijm niet doorheen komt. Druk de strip daarna stevig aan; tesa noemt daarvoor minstens 5 seconden. Wacht daarna een uur voordat er iets aan hangt. Dat ene uur is het verschil tussen houden en er 's nachts afvallen.
Waar ze het altijd begeven
Plaklijm heeft een hekel aan vocht en warmte. In een badkamer laten haken na een paar maanden los, hoe goed u ze ook aandrukt. Hetzelfde geldt voor een wand die de volle middagzon vangt of vlak boven een radiator zit.
Verse verf is de tweede valkuil. Muurverf heeft weken nodig om uit te harden; plakt u er te snel op, dan komt bij het verwijderen de verflaag mee. Fabrikanten noemen bij zelfklevende haken zelf een wachttijd van een week na het schilderen; wie de verflaag heel wil houden, wacht liever langer.
De derde is de ondergrond zelf. Op structuurbehang, spuitwerk of oud kalkpleister hecht een gewone strip niet, en fabrikanten sluiten die situaties in hun eigen gebruiksaanwijzing ook uit. Voor behang en pleister bestaan aparte producten met een veel lagere opgave, en die opgave is er niet voor niets.
Gebruik wat er al hangt
Veel oudere huizen hebben nog een schilderijlijst langs het plafond, of een profiel boven de deuren. Daar kunt u met haakjes en koord zoveel aan hangen als u wilt, zonder één gaatje. Het oogt bovendien passend bij het huis, en het is de enige oplossing in dit rijtje die ook zware lijsten aankan.
Staat er een kast, dressoir of vensterbank, dan is leunen de simpelste oplossing. Een lijst die tegen de wand staat in plaats van eraan hangt, verschuift u wanneer u wilt en beschadigt niets. Zet twee formaten voor elkaar, de grootste achteraan. In fotolijsten in verschillende formaten vindt u modellen met een stevige achterkant die rechtop blijven staan; dunne kartonnen steunen zakken na een week door.
Een derde mogelijkheid die vaak wordt overgeslagen: een smalle richel of fotolijst-plank die zelf wél met twee pluggen vastzit. Eén keer boren op een plek die u later dichtmaakt, levert een strook op waar u jarenlang lijsten op kunt wisselen zonder verder één gat te maken.
Wat een sticker hier oplost
Een muursticker heeft geen bevestiging nodig en laat bij goed verwijderen geen spoor achter. Voor een huurhuis is dat precies de reden waarom hij bestaat. U vult er een wand mee op ooghoogte zonder dat er iets aan de muur hangt dat kan vallen.
De voorwaarde is wel dezelfde als bij plakhaken: de wand moet glad en gesloten geschilderd zijn. Op structuurbehang en op poederende kalkverf gaat het niet, en welke verflagen dat wel en niet zijn, staat bij de tapetest voor muurstickers.
Combineer gerust: een sticker als achtergrond met twee geleunde lijsten ervoor geeft diepte die een sticker alleen niet haalt. Houd wel dezelfde kleurlijn aan, anders wordt het een verzameling in plaats van een geheel. Andere losse stukken om zo'n wand mee af te maken staan per soort bij een aanbod losse decoratiestukken bij elkaar.
Verwijderen zonder schade
Trek een plakstrip nooit van de muur af. Pak het lipje en rek het langzaam recht naar beneden, evenwijdig aan de wand, tot de strip loslaat. Dat is de hele truc, en hij werkt alleen als u de tijd neemt.
Zit er geen lipje meer aan, warm de plek dan aan met een föhn op de laagste stand en werk met tandzijde achter de haak langs. Blijft er lijm achter, dan haalt wat wasbenzine op een doek het weg; test dat eerst op een onopvallende plek, want op zeer matte muurverf laat elke oplosser een glimmende plek achter.
Reken bij een strip die er jaren zit op meer weerstand dan bij een verse. Net als bij folie wordt de lijmlaag met de jaren harder, en dan is de kans dat de verflaag meekomt groter dan het lipje suggereert.
Wat hier niet mee kan
Er zijn drie dingen die u niet zonder boren moet willen ophangen. Een spiegel is de eerste: glas van 4 mm weegt al 10 kg per m², en de gevolgen van loslaten zijn te groot. Een wandplank met inhoud is de tweede, omdat de belasting daar niet recht naar beneden staat maar naar voren kantelt. De derde is alles wat boven een bed of een kinderbed hangt.
In die gevallen is één keer boren en het gat bij vertrek dichtmaken vrijwel altijd de betere afweging. Kleine spijkergaatjes vallen doorgaans onder normaal gebruik; het zijn pluggen en boorgaten die bij oplevering ter discussie staan, en die zijn met wat vulmiddel en een kwastje verf te herstellen.